หน้าหลัก » บทความเคาะสนิม

“อาชีพสื่อ”

Author by 3/08/16No Comments »

เคาะสนิม180      เปิดตูเสื้อผ้า นับเสื้อแจ็กเก็ต และเสื้อยืดที่แจกให้สตาฟฟ์ไทยนิวส์ในงานฉลองชัยแต่ละปีๆ ละ สองตัวหรือหนึ่งชุด มีเกือบทุกสี บางสีขาดไปก็คงเป็นเพราะนำไปบริจาคหรือถอดให้เพื่อนที่อยากได้ในขณะไปงาน ต่างๆ พอชมว่าสวยดี ก็ยกให้ไปเลย แต่ตอนนี้ยังมีอีกเป็นสิบๆ ชุด

เป็นเพราะอยู่ชายคาไทยนิวส์มานาน ตั้งแต่ยุคต้นๆ พ.ศ.2520 เป็นนักข่าวเด็กๆ แต่ชอบเขียน บก.บริหารลุงบุญเรือง ลิ้มจรูญ ให้โอกาสเขียนบทความ “ผลัดกันวันละคน” กับลุงชาญ สิโรรส ถัดมาก็ได้โอกาสเขียนบทบรรณาธิการ อนุญาตให้ใช้ชื่อ (เพื่อจะต้องรับผิดชอบตนเอง) “ดอกบัวขาว” อยู่ได้สักสามปีก็ออกไปบินโลดแล่นในบรรณพิภพ อยู่หนังสือพิมพ์รายวัน รายเดือน รายสะดวกหลายแห่ง

2527 กลับมาใหม่ ด้วยเมตตาของ ผอ.บรรจบ ลิ้มจรูญ และ บก.อินสม ปัญญาโสภา นับยาวมาจนถึงวันนี้เกินกว่า 30 ปีแล้ว กระทั่งวัยและสังขารก็โรยราลง คำว่านักหนังสือพิมพ์กลายเป็นสายเลือดสายใจ พูดง่าย ๆ ว่าให้ไปทำอะไรอื่นกับเขาไม่เป็นแล้ว ประกอบอาชีพนอกจากสื่อ และสิ่งพิมพ์คงไม่ถนัดเหมือนชาวบ้านเขา

เรียกว่าทางใครทางมัน ถนัดอะไรก็เป็นอันนั้น คนทำมาค้าขายเขาก็ค้าขาย จะให้มานั่งเขียนหนังสือ รายงานข่าวย่อมไม่ถนัด ส่วนคนทำข่าวจะให้ไปรับจ้างอย่างอื่น หรือเปิดกิจการด้านอื่นที่ไม่เคยทำ จะไปรอดกันหรือ นี่คือสิ่งที่เพื่อนพี่น้องในวงการสื่อหนังสือพิมพ์กังวล ภายหลังจากที่ถูกกระแสสื่อในโลกอินเตอร์เน็ตเข้ามายึดพื้นที่ไปรวดเร็วภายใน ห้วงไม่ถึง 10 ปีนี้

แม้กระทั่งธุรกิจสิ่งพิมพ์ ที่คู่มากับหนังสือพิมพ์ ผู้เขียนเป็นคนหนึ่งในการก่อตั้งชมรมผู้ประกอบการสิ่งพิมพ์ภาคเหนือ ก็ร่วมกับเพื่อนพี่น้องในวงการหารือกันประจำ ถึงผลกระทบจากการที่โลกยุคใหม่ลดการพึ่งพาการพิมพ์ และกระดาษลงอย่างรวดเร็ว จะเห็นได้จากตำรา หนังสือ ใบเสร็จรับเงิน ใบส่งของ การ์ดนานาชนิด ถูกเลิกใช้ เพราะสังคมหันไปใช้สื่อมัลติมีเดียเป็นส่วนใหญ่

บิลหรือใบเสร็จรับเงิน จากห้างยักษ์ใหญ่เคยใช้กระดาษเอ 4 พิมพ์ข้อความ ปัจจุบันใช้กระดาษขนาดสองนิ้วแนวยาวหรือกระดาษต่อเนื่องพิมพ์ข้อความเล็กๆ ใช้ฟรอนท์ตัวหนังสือเบอร์ 12 แทบอ่านไม่ออก ซึ่งทางราชการอย่างกรมสรรพากรก็รับรองความถูกต้องอีกด้วย แล้วอย่างนี้จะไม่ทำให้โรงพิมพ์ทั้งหลายกระเทือนได้อย่างไร?

มองมาถึงสื่อสิ่งพิมพ์ประเภทหนังสือพิมพ์ จะพิมพ์ย่อลงบนกระดาษเล็กๆ ไม่ได้ นอกจากย่อลงไปในจอคอมพิวเตอร์ และโทรศัพท์มือถือ ซึ่งต่อไปจะเข้ามาแทนหนังสือพิมพ์ที่พิมพ์ด้วยกระดาษเป็นเล่ม ถึงเวลานั้นอาชีพสื่ออย่างพวกเรา คงต้องปรับตัวใหม่ ส่วนจะอยู่รอดไม่รอดอยู่ที่สปอนเซอร์ เป็นสำคัญ ต้องขอกราบขอบพระคุณผู้มีอุปการคุณ ผู้ให้โฆษณาเอาไว้ตรงนี้ด้วย หากไม่มีท่าน เราก็คงอยู่ไม่ได้เช่นกัน.

 บุญญฤทธิ์ ตุลาพันธ์พงศ์