หน้าหลัก » บรรณศีล

บรรณศิล

Author by 10/10/12No Comments »

ลำนำป่า…คืนฟ้าหนาว

หยดน้ำค้าง   พร่างพรม   ล้อลมหนาว

คืนที่ดาว   พราวพร่าง   อยู่กลางสรวง

คิดถึงใคร   คนหนึ่ง    ซาบซึ้งทรวง

จนดาวร่วง   ห้วงฟ้า   น้ำตาริน

ณ ท่ามกลาง   ป่าเขา   ลำเนาพฤกษ์

ในส่วนลึก   นึกฝัน   หวั่นถวิล

อยู่แรมร้าง   ห่างไกล    ยากได้ยิน

แต่ดวงจินต์   รู้ไหม    เหมือนใกล้กัน

เสียงนกร้อง  ก้องป่า   พนาสณฑ์

คิดถึงคน   อยู่ไกล   แค่ในฝัน

สุดจะเอ่ย   เผยถ้อย   ร้อยรำพัน

นับคอยวัน   ย้อนคืน   ค่อยชื่นใจ

เงียบสงบ   พบเหงา   อย่าเศร้าสร้อย

มองภูดอย   น้อยขวัญ   สุดหวั่นไหว

ณ ท่ามกลาง    ป่าเขา    ลำเนาไพร

จะมีใคร   ไหนรัก   คิดภักดี

แสนดื่มด่ำ    ธรรมชาติ    พิลาศนัก

ซึ้งประจักษ์   หลักธรรม   นำวิถี

รู้จักพอ   ก่อสุข   ทุกชีวี

สุขฉะนี้   ที่ใจ   สิ่งใดปาน

คืนที่ดาว   พราวพรม   ล้อลมดึก

ความรู้สึก   ลึกล้ำ   เกินคำขาน

เมื่อมีเกิด   ย่อมมีดับ   ไปกับกาล

สัจจะจาร  โลกประจักษ์   หลักความจริง.

. เมธาธนานนท์

กระท่อมสวนป่า  ปัญญาธนานนท์

กลุ่มวรรณกรรม  “ดาวเหนือ”

.ไทรย้อย   อ.เด่นชัย  นครโกศัย-แพร่