หน้าหลัก » บรรณศีล

บรรณศิล

Author by 10/08/12No Comments »

ผู้ทรง “เกลียด”

“เรา” เป็นเด็ก เลี้ยงควาย ยศนาย “ฮ้อย”

ละอ่อนน้อย อยู่พงไพร ไร้เดียงสา

ไร้ความรู้ ตีนติดดิน ไร้ปริญญา

วุฒิศึกษา แค่ ป.สี่ ก็ดีใจ

แม้นเป็นเด็ก เกิดบ้านนอก กระจอกทุ่ง

ไม่หยาบยุ่ง ทำรุงรัง ดั่งผู้ใหญ่

เรารักใคร่ อบอุ่น ละมุนละไม

ขาดสิ่งใด ก็ช่วยเหลือ เผื่อแผ่กัน

ต่างกับชน ชั้นปัญญา ทำหน้าเกลียด

สมองเขียด อ่องอออ่อน มิผ่อนผัน

พอได้ที ขี่แพะไล่ ใช้ตีนยัน

แต่ละวัน คอยจับผิด คิดก่อกวน

อายเด็กบ้าง พวกจำอวด พวกหนวดหงอก

เด็กบ้านนอก ฉลาดกว่า หาปั่นป่วน

ปัญญาชน ก้นสภา ทำท่ายวน

ตั้งเป็นก๊วน พวกเรื่องมากปาก“กระบอง”

คนเขาเหม็น เห็นพฤติกรรม ทำหยาบหยาบ

ต้องรับบาป ที่เจ้าทำ กรรมสยอง

ถูกประณาม พวกปากเน่า เต่าลำพอง

เข้าทำนอง คำจำกัด “สัตว์การเมือง”

สุภาพ ปัญญาศักดิ์

พรรคจาวยองหละปูน